ایستاده ام!
منجمد...
و دست هایم،
انگار
به دست های کسی
قلاب شده اند
_هنوز_
که زیر نگاه های خورشید
آب
شده است!
بهار 90
۱۳۸۹ اسفند ۱۱, چهارشنبه
«و من دیگر آزادم»
چه قدر خوب است
که صبح بیدار شوی
به تنهایی
و مجبور نباشی به کسی بگویی
دوست اش داری
وقتی دوست اش نداری
دیگر
(ریچارد براتیگان)
...
۱۳۸۹ اسفند ۹, دوشنبه
۱۳۸۹ دی ۲۶, یکشنبه
تنهایی پرهیاهو
من وقتی چیزی میخوانم٬ در واقع نمیخوانم.
جملهای زیبا را به دهان میاندازم و مثل آب نبات میمکم٬
یا مثل لیکور مینوشم٬
تا آنکه اندیشه٬ مثل الکل٬ در وجود من حل شود٬
تا در دلم نفوذ کند و در رگهایم جاری شود
و به ریشهی هر گلبول خونی برسد.
۱۳۸۹ دی ۱۱, شنبه
«آختامار»
-"آخ! تامار! "- این صدای توست،
راه گم کرده ای به گمانم
جزیره خاموش است!
شکسته فانوسم ،
خیالی نیست!
دل به دریا می سپرم...
*
-"آخ! تامار!"
- عزیزکم!
خیالی نیست!
یادگاری هایت را برداشته ام...
همان قلوه سنگ ها
که هدیه می دادی به جیب هایم !
*
-"آخ ! تامار! "
تو هنوز و همواره می خوانی ام
...
میترا- دی 89
پ.ن. :
«تامار» در افسانه ای ارمنی ،نام دختری است که هر شب برای دلدارش فانوس یا مشعلی می افروخته تا راهنمای شب تیره ی دریا میان جزیره و شهر باشد. تا این که طی جریانی شبی این فانوس می شکند. "آخ ! تامار! " صدای دلداده ی تامار است که در دریا سرگردان مانده و فریاد می زند!
۱۳۸۹ دی ۱, چهارشنبه
۱۳۸۹ آذر ۲۵, پنجشنبه
«خونه تکونی»
این روزهای خانه تکانی است برای دلم
ببین که نو می شوم!
با تو البته که تازه تر...
بیا به میهمانی دلم عزیز
۱۳۸۹ آذر ۲۲, دوشنبه
«بازی بُعد»
متن ویرایش شده را برایتان به نمایش می گذارم.
می توانید نسخه ی ابتدایی و نقد شعر را در شعر نو ببینید:
آن سوی پرده های چارخانه ی این پنجره
به نظاره ی بازیِ فصل ها نشسته ام
...
می اندیشم:
چه قدر دوری
وقتی که شروع می شوم
و چه نزدیک
وقتی به پایان می رسی...
نمی دانم!
با کدامین مقیاس
صحت فاصله را می سنجند؟
میترا- آذر 89
۱۳۸۹ آذر ۲۰, شنبه
« رِ- نون- گاف»
تکیه می کنم
به ستون تن و
گام هایم*
که همراه می شوند
روی سنگ فرش هایِ
زرد،
سبز،
سرخ،
خاکستری
...
روانه
به سویِ خطوط خسته ی روبه رو،
گوش
به صدای عبور
می سپرم،
و چشم
به رنگ هایی
که ماندگار می شوند ...
میترا- آذر89
*پ.ن.
به نظر می رسید که کمی در ایجاد تصویر گنگ بود، پس به "گام هایم" تغییر پیدا کرد!
اشتراک در:
پستها (Atom)